Fyrsta eintakið komið í hús

Stóðst ekki mátið að smella mynd af gripnum, hún kemur í búðir á þriðjudaginn. Velti því fyrir mér hvort þið áttið ykkur á kápumyndinni (?) Hún hefur beina vísun í söguna en er líka táknræn á óskaplega gáfulegan og skáldlegan hátt (sem ég mun fabúlera langt mál um síðar, þegar ég hef eirð í mér til þess).

Um daginn setti ég agnarlítið brot hér inn, nú geri ég það aftur. Gríp niður framarlega, Auður (djúpúðga) Ketilsdóttir rifjar upp atvik sem átti sér stað þegar hún var barn. Sögusviðið er eyjan Tyrvist, ein Suðureyja, vestur af Skotlandi. Sögutíminn er mið 9. öld:

-----------------------------------

Döggvotur mosinn þrýstist að vitum Auðar þegar Helgi knýr hana ofan í móann og sest yfir hana klofvega, snýr handleggina upp á bakið svo að hún getur sig hvergi hrært. Hún vindur höfðinu til með erfiðismunum og æpir upp, fremur af
reiði en sársauka.
„Fantur!“

„Segðu að þú sért óværa,“ hvæsir bróðir hennar í eyrað á henni,
röddin hlakkandi af yfirburðum. Hann er aðeins árinu
eldri en hún, tíu vetra, jafnhár henni en stæltari af slagsmálum
og leikjum við félaga sína; þess er ekki langt að bíða að hann
fái sverð í hendur í stað tálgaðra spýtna sem honum er þó
einkar annt um og hefur staðið hana að því að handleika.

„Aldrei,“ ansar hún hortug en tárast þegar hann ýtir handleggjunum
ofar.
„Segðu það! Óværan þín!“
„Helgi lítilmunnur,“ tautar hún ofan í mosann, þó nógu
hátt til þess að hann heyri og hann herðir enn á: „Endurtaktu
þetta ef þú þorir!““
„Helgi beólán,“ segir hún þverúðarfull og ögn hærra en
fyrr, hún hefur heyrt Morag nota þetta orð um hann; hvort
sem það er nú af því að Helgi er smámynntur eða hinu að
hann er oft fýldur, nema hvort tveggja sé.

Hann rekur upp reiðiöskur og hún heldur að nú hljóti
hún að fara úr axlarliðunum báðum en þá er hún skyndilega
laus; Helga er hent ofan af henni og krangalegur unglingurinn
Rauður stendur yfir þeim, segir eitthvað hvasst á gelískunni
sem enn er þeim að mestu óskiljanlegur kokhljóðasöngur;
það fer samt ekki á milli mála hvað hann á við.

Helgi hefur hafnað á kviðnum ofan á háum þúfnakolli og nær varla
andanum, bæði af lendingunni og þykkju, svo fær hann bæði
hljóð og krafta aftur, orgar upp og setur undir sig hausinn,
rýkur eins og naut í þrælinn og fellir hann í móana en er fljótt
hafður undir. Fólk drífur að og skilur þá í sundur, sá yngri
grátandi heiftartárum, hinn þögull en gneistar úr augnakastinu.

Rauður er bundinn við staur og kaghýddur með hrísi í
allra augsýn svo að aðrir megi læra af því ekki síður en hann
sjálfur að ekki gengur að ánauðugir leggi hendur á börn húsbænda
sinna, þó ekki svo illa að hann geti ekki gengið til
verka innan fárra daga.

Það er að sumu leyti fyrir bænir Auðar
að honum er vægt en meir hitt að lítið fæst fyrir þræl sem ber
þess augljós merki á bakinu að hann sé illur viðskiptis.

Ó borg mín borg

Daginn sem Hrunið átti afmæli - megi það aldrei þrífast - fór ég í gönguferð að heiman frá mér úr Þingholtunum austur í Borgartún að athuga hvort hjólið Únglíngsins í skóginum (sem einmitt varð 15 ára daginn áður, þ.e. Únglíngurinn ekki hjólið), sem hvarf frá heimili sínu á Menningarnótt, (þ.e. hjólið, ekki Únglíngurinn) hefði ratað í vörslu lögreglunnar.

Ákvað að ganga eins og útlenskur túrhestur í orlofi þennan spöl og virða fyrir mér umhverfið eins og ég hefði borgað fullt af peningum fyrir að heimsækja borgina (eins og margir hafa vissulega gert). Mikið finnst mér makalaust gott að úr henni miðri má sjá bæði út á sjó og til fjalls (sem þykir kannski ekki merkilegt þar sem við búum jú næstum öll undir fjöllum og við sjó en samt ...). Fyrsti snjórinn nýfallinn og Esjan einsog prúðbúin prestsmaddama í sparisjalinu sínu.

Næst varð fyrir mér og myndavélinni þessi vörpulegi og þungt hugsi drengur, á mótum einhverra Túnanna. Veggjakrotið gerði mig dálítið dapra í hjartanu. List, fullyrðir Únglíngurinn í skóginum. List, my ass!

Man reyndar allt í einu að í Kúrsi dauðans í meistaranáminu í þjóðfræði var eitthvað talað um veggjakrot í fræðilegu og póstmódernísku samhengi sem andóf einstaklingsins gegn öh ... eh ... úff, sleppum því. Það er til flott veggjalist en þetta krall er svo klúrt og hugmyndasnautt að það ætti ekki að sjást annars staðar en á Núllinu í besta falli.


Og svo er það þessi nýjujórvíkurlegi glerturn á horninu á Skúlagötu og Höfðatúni, hvað getur kona sagt spaklegt um hann? Er þetta minnismerki um flottræfilshátt og minnimáttarkomplex mörlandans, ofmat á eigin getu, offramleiðslu á testósteróni? Eða stórhug, áræði og kjark til að dreyma stóra drauma?

Sem túrhestur/húsfreyja í orlofi varð mér fyrst hugsað til þess hvort það væri einhver að vinna í öllum þessum skrifstofum á eins árs afmæli Hrunsins, hvað þau væru þá að gera, eða hvort þessar nítján hæðir stæðu mestanpart tómar. Og síðan hvort það tæki ekki ógnarlega langan tíma að þrífa allt þetta gler, þegar mengunin og rykið og slyddan og rigningin hafa gert sitt.

Dró gluggana eins nálægt mér og ég gat og sá ekki betur en það væru ljós í öllum gluggum og glitti í tölvuskjái. Og svo hugsaði þorparinn í mér að það væri hreinlega ekki hollt fyrir fólk að vera svona þétt saman. Man þegar ég kom suður í borgina sjö ára trítla að vestan í fyrsta sinn og horfði í gegnum nýju gleraugun mín steinhissa á allt malbikið og öll húsin og velti því fyrir mér hvernig í ósköpunum jörðin færi að því að anda, með alla þessa steypu oná sér...

P.S. Það var hins vegar ekkert ljós í hjólageymslunni Löggunnar þannig að ég gat ekki tekið mynd þar fyrir ykkur, öryggi farið víst (já, öryggið farið hjá löggunni) En trúið mér, það er stórt safnið.

Leitaði með vasaljósi en fann ekki hjólið Únglíngsins. Ef einhver vill selja notað reiðhjól í góðu ástandi, þá endilega látið mig vita. Það þarf að þola Únglíng sem er orðinn bæði stærri og þyngri (!) en mamma hans og talsvert kraftmeiri.

Góð tíðindi úr efra

Það hefur verið haft á orði á Snjáldurskræðunni (eins og það sé ekki þetta fína, og svo til ónotaða, kommentakerfi hér á Lífi í árvekni, hrmpf ...) að yðar einlæg eigi það til að vera margorð á lyklaborðinu. Nokkuð til í því, sérdeilis þar sem hér er enginn til að grípa fram í. Og það er annað hvort í ökkla eða eyra; annað hvort er ekkert ritað hér á meðan tungl vex og minnkar og vex aftur eða tvær færslur birtast í einni og sömu vikunni.

En þessi verður ekki löng (held ég). Erindið er það eitt að segja aðdáendum Míns heittelskaða frá því að segulómunarmyndin sem var tekin af heilanum hans í gær var alveg eins og hinar (teljitelj...) sjö eða átta sem hafa verið teknar frá því að Minn lauk geislastríðinu í Eidinborg vorið 2007: Drekinn sefur á sínu græna og hefur ekki vaxið neitt að séð verði með ítrustu bergmálstækni og litarefnisinnspýtingum. Og ekki nóg með það, doktor Jakob féllst strax á tillögu Míns um að láta ófétið ómyndað í heilt ár!

Prinsessan undurfagra gaf til kynna með miklum augnabrúnalyftingum og ennishrukkum að hún væri ekki alveg jafnhiminlifandi með það og prinsinn hugrakki en féllst síðan með semingi á árslangt afskiptaleysi eftir að hafa tekið heilagt loforð af piltinum um að hringja strax og á stundinni í doktorinn og óska eftir myndatöku ef eitt einasta einkenni um halaslettur eða reykský úr drekagininu gera vart við sig í kollinum (óvænt-og-ekki-sjáanlega-af-öðrum-ástæðum flog, höfuðverkur, geðvonska, ógleði, auknar minnistruflanir og kannski eitthvað fleira sem ég veit ekki ennþá hvað gæti verið en mun komast að því).

Með það fór hann glaður með nýja nafnspjaldið sitt á bringunni yfir á geðdeildina, nei, ekki til innlagnar: kandídatsykólógí-neminn kominn í starfsþjálfun og skondrast nú í hverri viku á milli Geðsins, Hvíta bandsins og háskólans.

En úr því að ég er nú byrjuð að pikka á annað borð (yfirlaggan í Árnessýslu er beðin að hætta að glotta, andskoti varstu annars flottur í júníforminu í sjónvarpinu um daginn) þá langar mig að biðja þá sem eiga hlýjar hugsanir aflögu að senda þær hingað og bara til allra sem glíma við þennan arma ára sem krabbamein er. Góð kona, móðir 19 ára krabbaþjáðs pilts, sagði einu sinni við mig: Hinn heilbrigði á margar óskir, hinn sjúki aðeins eina. Höfum það á bak við eyrað þegar pólitíkin/kreppan/veðrið/blankheit/nágranninn fer í pirrurnar á okkur.